Η αντίστροφη μέτρηση για τον καταλογισμό ποινικών ευθυνών σε νέα πρόσωπα-κλειδιά στο σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών έχει ήδη ξεκινήσει, καθώς με ιλιγγιώδη ταχύτητα και σε λιγότερο από ένα μήνα από την απαγγελία της, ολοκληρώθηκε η καθαρογραφή της ιστορικής απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.
Η απόφαση, που φέρει την υπογραφή του προέδρου Νίκου Ασκιανάκη, μαζί με τα πρακτικά της δίκης, διαβιβάζεται στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών, ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο για έναν νέο, διευρυμένο κύκλο ερευνών που αναμένεται να συγκλονίσει την πολιτική και επιχειρηματική σκηνή.
Η απόφαση, που εκτείνεται σε χίλιες εννιακόσιες τριάντα πυκνές σελίδες, δεν είναι απλώς μια δικαστική κρίση, αλλά αποτελεί μια συντριπτική αποδομητική ανάλυση του τρόπου λειτουργίας του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator.
Ο πρόεδρος του δικαστηρίου, αξιολογώντας τα αποδεικτικά στοιχεία, βάζει στο στόχαστρο νέα πρόσωπα και περιγράφει με ακρίβεια το οικοδόμημα της παρανομίας, δίνοντας έμφαση στο κακούργημα της κατασκοπείας, το οποίο πλέον τίθεται στο επίκεντρο των εισαγγελικών ερευνών.
Στο σκεπτικό της απόφασης περιλαμβάνονται αναλυτικά όλα τα επίμαχα μηνύματα παγίδευσης, η ακριβής ώρα αποστολής τους και τα θύματα, αποδεικνύοντας ότι το Predator ανήκε στην ελίτ των κατασκοπευτικών εργαλείων που πωλούνται μόνο σε συγκεκριμένες κρατικές υπηρεσίες, γεγονός που εντείνει τις υποψίες για άμεση εμπλοκή του κράτους.
Σε μια από τις πιο δυναμικές παραγράφους της απόφασης, διαγράφεται ουσιαστικά η κατηγορία για συγκάλυψη, καθώς ο πρόεδρος του δικαστηρίου καταδεικνύει ότι όλοι οι έλεγχοι – από την Εθνική Αρχή Διαφάνειας, την Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και, κυρίως, από την ίδια την ΕΥΠ – ήταν εντελώς επιφανειακοί. Η αλήθεια που αποκαλύπτεται είναι εκρηκτική: λόγω του παράνομου χαρακτήρα του Predator, η οικονομική συναλλαγή του κράτους για την απόκτησή του είναι πιθανότατα κρυμμένη σε άλλες, φαινομενικά νόμιμες συμβάσεις, ακόμα και σε υπουργεία πέραν του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη ή της Προεδρίας της Κυβέρνησης.
Η απόφαση ρίχνει αδιάσειστες ενδείξεις για την εμπλοκή της ΕΥΠ, σπάζοντας το επιχείρημα περί ανεξάρτητης δράσης των ιδιωτών. Στο επίκεντρο βρίσκεται η προπληρωμένη κάρτα του Κοσμίδη, την οποία προμηθεύτηκε από τον Κωνσταντίνο Πετρίση, συνεργαζόμενο με την ΕΥΠ. Η περιγραφή του δικαστηρίου είναι δηκτική και καυστική, καθώς αναφέρει ότι μόνο συμπτωματική δεν μπορεί να χαρακτηριστεί η αναφορά του Πετρίση, την ίδια στιγμή που η κάρτα φορτίστηκε σε ΑΤΜ κοντά στις εγκαταστάσεις της Υπηρεσίας στην Αγία Παρασκευή, στο ΚΕΤΥΑΚ. Η αναφορά στο όχημα της εταιρείας Krikel που είχε εντοπιστεί εντός του ΚΕΤΥΑΚ συμπληρώνει το παζλ, θέτοντας επιτακτικά την ανάγκη διερεύνησης της συμμετοχικής δράσης τρίτων προσώπων, περιλαμβανομένων και στελεχών της ίδιας της Υπηρεσίας.
Η απόφαση αναδεικνύει για πρώτη φορά με τόση σαφήνεια την εθνική διάσταση του σκανδάλου, καθώς ανάμεσα στους αποδέκτες των μηνυμάτων επιμόλυνσης περιλαμβάνονται ο πρώην Υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχαήλ Χρυσοχοΐδης, ο Υπουργός Εξωτερικών Νικόλαος Δένδιας, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνος Φλώρος και ο Αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας Μιχαήλ Καραμαλάκης. Το δικαστήριο τονίζει ότι πρόκειται για πρόσωπα που χειρίζονται καίρια χαρτοφυλάκια με κρατικά απόρρητα και μυστικές πληροφορίες. Η κορύφωση, ωστόσο, έρχεται με την αναφορά στον πρώην υπουργό Χρήστο Σπίρτζη, στα emails του οποίου περιλαμβάνονταν απόρρητα κρατικά έγγραφα σχετικά με διαπραγματεύσεις για την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας, το πρόγραμμα του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας και τηλεγραφήματα της ελληνικής πρεσβείας στο Άμπου Ντάμπι. Η διαπίστωση του δικαστηρίου είναι σοκαριστική, καθώς ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για τη διερεύνηση του κακουργήματος της κατασκοπείας, τουλάχιστον σε απόπειρα, εφόσον υπήρχε ορατός κίνδυνος υποκλοπής αυτών των εγγράφων.
Η απόφαση δεν περιορίζεται στους ήδη κατηγορούμενους, αλλά αντίθετα δείχνει ονομαστικά μια σειρά από νέα πρόσωπα, τα οποία δεν ήταν απλά εκτελεστικά όργανα, αλλά είχαν αποφασιστικές αρμοδιότητες και πλήρη εικόνα της εγκληματικής οργάνωσης. Ανάμεσα σε αυτά συγκαταλέγονται ο Rotem Farkash, ο πιθανός δημιουργός του κώδικα Predator και συνιδρυτής της Cytrox, που έζησε για μήνες στην Ελλάδα, καθώς και ο Merom Harpaz, ο επικεφαλής της ομάδας που έφερε το παράνομο λογισμικό στην Ελλάδα με σύνδεση με ισραηλινές υπηρεσίες ασφαλείας. Επίσης, στο στόχαστρο μπαίνουν η Einat Semama, ανώτερο στέλεχος που υπέγραψε συστάσεις εταιρειών και μισθωτήρια συντονίζοντας τη δράση του ομίλου Intellexa, καθώς και ο Σωτήρης Ντάλας, τεχνικός διευθυντής της Intellexa, δεύτερος στην ιεραρχία μετά τον Γιάννη Λαβράνο, με πλήρη γνώση των τεχνικών προδιαγραφών.
Τέλος, αναφέρονται οι Δημήτριος Ξυπτεράς, Ιωάννης Τουμπής και Ιωάννης Μπόλιαρης, οι τεχνικοί που είχαν πρόσβαση στους servers και έπαιξαν ρόλο στην αφαίρεση των ψηφιακών ιχνών.
Τέλος, ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η ενσωμάτωση στην απόφαση της πρότασης του εισαγγελέα έδρας Δημήτρη Παυλίδη, ο οποίος σημειώνει με δηκτικό τρόπο τη μεγάλη απροθυμία των υψηλά ιστάμενων στόχων – υπουργών, στρατιωτικών και άλλων κρατικών αξιωματούχων – να δώσουν τα τηλέφωνά τους για εξέταση, να υποβάλλουν μηνύσεις ή ακόμα και να παραστούν ως μάρτυρες στη δίκη.
Η διαπίστωση αυτή συνιστά μια ηχηρή υπενθύμιση ότι η σκιά της παρακολούθησης πάνω από την πολιτική ηγεσία παραμένει βαθιά, με τους ίδιους τους υποψήφιους στόχους να αποφεύγουν να ρίξουν φως στο σκοτάδι.
Με αυτή την απόφαση, η ελληνική Δικαιοσύνη δεν καταγράφει απλώς μια παράνομη δραστηριότητα, αλλά καθαρογραφεί ένα πλέγμα συγκάλυψης που φτάνει στους κόλπους της ΕΥΠ, αγγίζει υπουργούς και αρχηγούς Ενόπλων Δυνάμεων και αποκαλύπτει μια εγκληματική υποδομή με διεθνείς διασυνδέσεις.
Η διαβίβαση του πορίσματος στην Εισαγγελία σηματοδοτεί την απαρχή μιας νέας, αδυσώπητης φάσης των ερευνών, όπου η ανοχή στην παρανομία και η εθνική ασφάλεια συγκρούονται με μοναδική ένταση.
