Χάρης Δούκας: Η καθαριότητα κρίνεται κάθε μέρα στις γειτονιές της Αθήνας
Να ξεκινήσουμε από την Αθήνα, γιατί η αυτοδιοίκηση έχει ένα βασικό πλεονέκτημα έναντι της κεντρικής πολιτικής: δύσκολα κρύβεσαι πίσω από εξαγγελίες. Ο πολίτης βγαίνει από το σπίτι του και βλέπει αν ο δρόμος είναι καθαρός, αν πέρασε το απορριμματοφόρο, αν πλύθηκε η πλατεία, αν λειτουργεί η πόλη.
Η δημοτική αρχή του Χάρη Δούκα δείχνει να έχει αντιληφθεί ότι η καθημερινότητα είναι μια μάχη χωρίς διακοπή. Τα στοιχεία που παρουσίασε ο Δήμαρχος Αθηναίων στα Παραπολιτικά είναι συγκεκριμένα: 160 προγράμματα αποκομιδής ημερησίως, 50% περισσότερα πλυσίματα, αύξηση άνω του 80% στις παρεμβάσεις καθαριότητας στις γειτονιές και περισσότεροι από 350 νέοι εργαζόμενοι στις υπηρεσίες.
Κανείς δεν υποστηρίζει ότι η Αθήνα δεν έχει προβλήματα. Το αντίθετο. Ο ίδιος ο Δούκας χαρακτήρισε τους υπερχειλισμένους κάδους «μόνιμο άγχος» της διοίκησης. Ακριβώς όμως επειδή δεν ωραιοποιεί την κατάσταση, αποκτούν ενδιαφέρον όσα γίνονται: 20 μικρά οχήματα για τα στενά των πυκνοδομημένων συνοικιών, νέα πλυστικά, υπόγειοι κάδοι, σπαστήρες και αξιοποίηση του Σταθμού Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων.
Στον ΣΜΑ, σύμφωνα με όσα παρουσίασε ο Δήμαρχος, οι διαδρομές προς τη Φυλή έχουν περιοριστεί περίπου κατά δύο τρίτα. Λιγότερα χιλιόμετρα σημαίνουν λιγότερα καύσιμα και περισσότερες διαθέσιμες ώρες για παρεμβάσεις μέσα στην πόλη.
Και υπάρχει ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο: GPS στα απορριμματοφόρα και αισθητήρες στους κάδους, ώστε η καθαριότητα να αποκτήσει δυναμικό χαρακτήρα και τα δρομολόγια να προσαρμόζονται εκεί όπου εμφανίζεται το πρόβλημα. Περίπου 240 επιχειρήσεις συμμετέχουν ήδη και στο «ραντεβού με το απορριμματοφόρο».
Η δουλειά αυτή θα κριθεί, φυσικά, στην πράξη. Αλλά ο Δούκας έχει βάλει στο τραπέζι μετρήσιμους στόχους. Και αυτό έχει τη σημασία του: η διοίκηση της πρωτεύουσας δεν κρίνεται στα τηλεοπτικά πάνελ αλλά κάθε πρωί στις γειτονιές της Αθήνας.
Σπύρος Κουλκουδίνας: «Δεν αντέχεις» τα 10 ευρώ για βενζίνη; Πάρε τα μέσα
Και από την καθημερινότητα της Αθήνας πάμε στην καθημερινότητα όπως φαίνεται ότι την αντιλαμβάνονται ορισμένοι στη Νέα Δημοκρατία.
Ο βουλευτής Πιερίας της ΝΔ Σπύρος Κουλκουδίνας, μιλώντας στο Κανάλι της Βουλής για την ακρίβεια στα καύσιμα, επιχείρησε να τεκμηριώσει την «ανθεκτικότητα» της οικονομίας χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα την κίνηση στους δρόμους. Επικαλέστηκε μάλιστα τη γεμάτη λεωφόρο Συγγρού και σημείωσε ότι δεν έχει αυξηθεί αντίστοιχα η κίνηση στα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Και κάπου εκεί ήρθε η φράση που προκάλεσε τις αντιδράσεις: «Όταν κάποιος δεν το αντέχει, θα χρησιμοποιεί μέσο μαζικής μεταφοράς», για να προσθέσει ότι εάν κάποιος δεν αντέχει να δώσει 10 ευρώ για βενζίνη ώστε να πάει και να επιστρέψει από τη δουλειά του, χρησιμοποιεί τα μέσα.
Τώρα, ας αφήσουμε για λίγο τους οικονομικούς δείκτες και ας επιστρέψουμε στην πραγματική ζωή. Οι δρόμοι δεν είναι γεμάτοι αυτοκίνητα επειδή οι πολίτες αποφάσισαν να αποδείξουν στην κυβέρνηση ότι περισσεύουν χρήματα για βενζίνη. Οι άνθρωποι πηγαίνουν στις δουλειές τους, μεταφέρουν παιδιά, κινούν τις επιχειρήσεις τους, ζουν σε περιοχές χωρίς επαρκή συγκοινωνιακή κάλυψη και σε πολλές περιπτώσεις δεν διαθέτουν καν πρακτική εναλλακτική λύση.
Η γεμάτη Συγγρού, συνεπώς, δύσκολα μπορεί από μόνη της να μετατραπεί σε δείκτη οικονομικής ευημερίας. Και όταν το κόστος των καυσίμων πιέζει ήδη τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς, η προτροπή «πάρε τα μέσα» μπορεί εύλογα να εκληφθεί ως ένδειξη μεγάλης απόστασης από την καθημερινότητα ενός σημαντικού μέρους της κοινωνίας.
Ο κ. Κουλκουδίνας επανήλθε μετά τις αντιδράσεις και υποστήριξε ότι τα λεγόμενά του απομονώθηκαν από το συνολικό πλαίσιο, κάνοντας λόγο για διαστρέβλωση της τοποθέτησής του. Διευκρίνισε επίσης ότι η κυβέρνηση επιδιώκει δημοσιονομικό χώρο για περαιτέρω ελαφρύνσεις στα καύσιμα.
Δεκτή η διευκρίνιση ως μέρος του ρεπορτάζ. Η αρχική φράση, όμως, ειπώθηκε. Και πολιτικά έχει τη σημασία της, διότι έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η ακρίβεια παραμένει κεντρικό πρόβλημα για τα νοικοκυριά και η κυβέρνηση δέχεται πλέον πίεση ακόμη και από βουλευτές της ΝΔ για παρεμβάσεις στον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης.
Το πραγματικό πρόβλημα επομένως δεν είναι αν η Συγγρού έχει κίνηση. Είναι πόσο κοστίζει πλέον στον εργαζόμενο να τη διασχίζει κάθε ημέρα για να πάει στη δουλειά του. Και εκεί οι πολίτες δεν χρειάζονται υποδείξεις για το ποιο μέσο θα χρησιμοποιήσουν. Περιμένουν πολιτικές που θα περιορίσουν το κόστος της καθημερινότητάς τους.
