Στα κοινοβουλευτικά έδρανα δεν υπάρχουν πια γωνίες, μόνο συγκατοικήσεις. Και όταν η συγκατοίκηση γίνεται συνήθεια, αργά ή γρήγορα βαφτίζεται «γάμος». Στην περίπτωση της Νέας Δημοκρατίας με την ακροδεξιά, τα προσχήματα εγκαταλείπονται μεθοδικά και χωρίς ιδιαίτερη αμηχανία.
Η παρουσία του ανεξάρτητου βουλευτή, πρώην των «Σπαρτιατών», Κωνσταντίνου Φλώρου στα γαλάζια έδρανα δεν είναι πια στιγμιότυπο· είναι ρουτίνα.
Πού τον χάνεις, πού τον βρίσκεις, δίπλα στους κυβερνητικούς. Με ψήφους «υπεύθυνες», με στάση «θεσμική», με ανοχή δεδομένη. Η διά της πλαγίας οδού μεταγραφή δεν χρειάζεται πια ούτε δελτίο Τύπου ούτε επίσημη ανακοίνωση.
Έχει την κοινοβουλευτική της εικόνα. Και αυτή μιλάει πιο καθαρά από κάθε non paper.
Κάποια στιγμή υπήρξε μια υποτυπώδης ενόχληση.
Ο Γραμματέας της ΚΟ ζήτησε, λέει, να τηρηθούν τα προσχήματα και να επιστρέψει ο ανεξάρτητος στη… φυσική του θέση. Κράτησε λίγο. Όσο διαρκεί συνήθως η «παρατήρηση» όταν δεν υπάρχει πραγματική διάθεση σύγκρουσης. Το μήνυμα ελήφθη, αλλά αγνοήθηκε. Και όλα συνέχισαν κανονικά.
Το πολιτικό συμπέρασμα δεν είναι δύσκολο. Η ΝΔ δεν «ανέχεται» απλώς. Ενσωματώνει. Δεν κρατά αποστάσεις, τις καταργεί. Σε μια περίοδο που κάθε ψήφος μετρά, το δεξιό άκρο αντιμετωπίζεται όχι ως πρόβλημα, αλλά ως εφεδρεία. Όχι ως πολιτική ντροπή, αλλά ως αριθμητικό πλεονέκτημα.
Ο γάμος, λοιπόν, δεν θα γίνει με κουφέτα και φωτογραφίες. Έχει ήδη τελεστεί στα χαμηλά, με νεύματα, σιωπές και ψήφους στη Βουλή. Και όπως σε κάθε τέτοιο συνοικέσιο εξουσίας, κανείς δεν ρωτά για ιδεολογικές διαφορές. Αρκεί να βγαίνουν τα κουκιά.
