Στα σύνορα μεταξύ των Δήμων του Κορυδαλλού και της Νίκαιας υπάρχει το περίφημα «Κτήμα Παχή» που χωρίζεται σε αγροτεμάχια των 180 έως 220 τ.μ
Τα αγροτεμάχια αυτά ανήκουν σε 6.000 μικροϊδιοκτήτες που κατατμήθηκε και πωλήθηκε από τους κληρονόμους του Γιώργου Παχή τις δεκαετίες του 1950 έως το 1970.
Η περιοχή αυτή αναγνωρίστηκε ως ιδιωτική από τις αρχές του Ελληνικού Κράτους από την αρχή της και επικυρώθηκε από τους Υπουργούς Οικονομικών και Εξωτερικών του Βασιλιά Όθωνα. Μάλιστα, την απόφαση αυτή την υπέγραψε και ο νομικός Σύμβουλος του Σουλτάνου, ο Ισμαήλ Μπέης.
Πρέπει να ληφθεί υπόψιν πως από το 1835 έως και σήμερα υπάρχουν μια σειρά από ιδιωτικά συμβόλαια και μετά την κατάτμησή της το κάθε ακίνητο που προέκυψε έχει το δικό του ξεχωριστό ΚΑΕΚ, αφού η κατάτμηση κρίθηκε νόμιμη από το Εθνικό Κτηματολόγιο .
Το Υπουργείο Οικονομικών έχει επίσης αναγνωρίσει την περιοχή ως ιδιωτική και την έχει εντάξει στο σύστημα των αντικειμενικών αξιών.
Παρόλα αυτά το Ελληνικό Δημόσιο τα τελευταία χρόνια εγείρει κτηματολογικές αγωγές σε όλους τους ιδιοκτήτες της εκτός σχεδίου περιοχή, όπου τη διεκδικεί ως δασική, ενώ δεν είναι.
Καθώς το Υπουργείο Περιβάλλοντος ισχυρίστηκε ότι η περιοχή είναι δασική και άνηκε στο Σουλτάνο, ξεκίνησε χιλιάδες αγωγές κατά των ιδιοκτητών με βάσει το άρθρο 6 παρ. 2 του ν. 2664/1998, κάτι που έρχεται σε παράβαση του άρθρου 10 ν. 3208/2003.
Μάλιστα αυτό συμβαίνει και σε πολλές άλλες περιοχές της χώρας!
Οι ιδιοκτήτες από την πλευρά τους επιμένουν πως η περιοχή δεν ήταν ποτέ δασική καθώς ο ισχυρισμός του δημοσίου δε προκύπτει από κανένα συμβόλαιο εδώ και 200 χρόνια, αλλά ούτε από κάποια αεροφωτογραφία. Βέβαια αυτό είναι κάπως άσχετο καθώς υπάρχουν και ιδιωτικά δάση και συνεπώς πάλι το δημόσιο νομικά δεν μπορεί να εγείρει αγωγές σε αυτά.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο από το Ελληνικό Σύνταγμα όσο και από την Ευρωπαϊκή Νομοθεσία καθώς και από το Copernicus ορίζεται τι είναι τι.
Οι αγωγές αυτές είναι όχι μόνο παράνομες, αλλά έρχονται σε αντίθεση με το ίδιο Ελληνικό Σύνταγμα (σ.σ. Άρθρο 17 του Συντάγματος περί ιδιοκτησίας) και το Πρόσθετο Πρωτόκολλου της Ρώμης περί προστασίας της ιδιοκτησίας.
Πριν τις αγωγές η περιοχή είχε επίσης αναγνωριστεί ιδιωτική με διοικητικές πράξεις όπως με το πρωτόκολλο οριστικού αποτερματισμού του άρθρου 43 του νδ 86/1969 του Υπουργείου Γεωργίας, την Απόφαση της Επιτροπής Αεράμυνας του έτους 1927 και τις αποδεκτές από τον Υπουργό Οικονομικών γνωμοδοτήσεις του Ν.Σ.Κ. υπ. αρ. 996/1983 και υπ. αρ. 95/1939 Γνωμοδότηση του Γ.Σ.Δ.Κ. του ΥΠ.ΟΙΚ, που συνοδευόντουσαν πάντα με τοπογραφικά διαγράμματα.
Οι δεκαετίες πέρασαν, η περιοχή τέθηκε υπό κτηματογράφηση και οι ιδιοκτήτες του κτήματος τις δήλωσαν. Το Δημόσιο όμως υπέβαλλε ενστάσεις, οι οποίες όμως εκδικάστηκαν και απορρίφθηκαν το 2003.
Η ιδιωτική περιοχή είναι σαφώς οριοθετημένη με σταθερά ορόσημα επί εδάφους, τα οποία τοποθέτησε το ίδιο το δημόσιο με τη διαδικασία του νδ 86/1969.
Τα σταθερά αυτά ορόσημα βρίσκονται ακόμη στο έδαφος και δεν ισχύει ο ισχυρισμός του δημοσίου ότι έχουν χαθεί τα όρια, τα οποία μάλιστα απεικονίζονται και στο τοπογραφικό αποτερματιμού που συνέταξε το δημόσιο και έτσι μπορούν εύκολα να βρεθούν.
Όταν ξεκίνησε η σύνταξη των δασικών χαρτών στα μέσα της δεκαετίας του 2010, η Διεύθυνση Δασών Αττικής δήλωσε μεγάλα τμήματα της έκτασης ως δημόσια δασικά, υποστηρίζοντας ότι βρίσκονται υπό τη δική της διαχείριση και έτσι ξεκίνησε ένα άλλος γύρος διαμάχης που οδηγεί στο σήμερα.
Το Δημόσιο ξεκίνησε να καταθέτει στο Πρωτοδικείο Πειραιά (κτηματολογικός δικαστής), αγωγές που διεκδικεί την κυριότητα μέρους των εκτός σχεδίου εκτάσεων του κτήματος Παχή, αν και η περιοχή αναφέρεται ως κτήμα Παχή όχι μόνο στα ελληνικά δημόσια έγγραφα, αλλά ακόμη και στους ιστορικούς χάρτες του KAUPERT του έτους 1881, που βρίσκονται στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Χαϊδεβέργης και μπορεί κάποιος να τους αναζητήσει ηλεκτρονικά.
Ως αιτία των παράνομων διεκδικήσεων προβάλλεται ο ανυπόστατος ισχυρισμός του δασικού χαρακτήρα της περιοχής, ενώ ήταν ανέκαθεν ιδιωτική αγροτική έκταση στις παρυφές του Ποικίλου Όρους, σύμφωνα με τα στοιχεία του Ιστορικού Αρχείου της Εθνικής Τραπέζης και του Υπουργείου Οικονομικών. Οι ιδιωτικοί τίτλοι ιδιοκτησίας της περιοχής ανάγονται αιώνες πριν την δημιουργία του ελληνικού κράτους και ο τελευταίος ιδιωτικός τίτλος επί τουρκοκρατίας βρίσκεται στο Αναγνωστήριο του Γενικού Αρχείου του Κράτους, γι΄αυτό και η περιοχή αναγνωρίστηκε ιδιωτική με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης του 1832.
Επειδή αντίστοιχα προβλήματα υπάρχουν και σε άλλες περιοχές, στο Γενικό Αρχείο του Κράτους υπάρχει το αρχείο των ιδιωτικών περιοχών κατά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους. Αντίστοιχο αρχείο τηρεί και το Υπουργείο Οικονομικών και το πρώην Υπουργείο Γεωργίας. Θα συμβουλεύαμε πολίτες και σε άλλες περιοχές με αντίστοιχα προβλήματα να συμβουλευτούν αυτά τα αρχεία.
