Γυρίζοντας τον χρόνο πίσω στο μακρινό 2016, θυμόμαστε μία από τις πιο σουρεαλιστικές στιγμές της εγχώριας πολιτικής σκηνής.
Ήταν η χρονιά που ο Χάρης Θεοχάρης πέτυχε το αδιανόητο: να διαγραφεί με συνοπτικές διαδικασίες από τη Δημοκρατική Ευθύνη, το ίδιο ακριβώς κόμμα που ο ίδιος είχε ιδρύσει λίγους μήνες νωρίτερα.
Τα στελέχη του εγχειρήματος, με μια ανακοίνωση-καταπέλτη γεμάτη κομψό φαρμάκι, αποκάλυψαν τότε πως ο βουλευτής προσπάθησε να κατασκευάσει εκ του μηδενός μια δήθεν διαφωνία για τις συνεργασίες του χώρου. Ο στόχος του εξόφθαλμος: να στήσει ένα τεχνητό αφήγημα ηρωικής εξόδου ώστε να τραβήξει τον δικό του προσωπικό δρόμο.
Μόνο που υπολόγισε χωρίς τον ξενοδόχο. Οι συνεργάτες του τον πρόλαβαν στη στροφή, του ευχήθηκαν ειρωνικά «καλή επιτυχία στις επόμενες αναζητήσεις του» και σφάλισαν την πόρτα μια για πάντα, διακηρύσσοντας πως η πολιτική αναβάθμιση απαιτεί φρέσκους ανθρώπους και όχι ανακύκλωση παλιών μηχανισμών.
Έτσι γράφτηκε το 2016 μια από τις πιο γραφικές σελίδες των πολιτικών μας χρονικών. Διότι τελικά, τέτοιοι φθηνοί τακτικισμοί, τα βαφτίσια των προσωπικών επιδιώξεων σε «ιδεολογικές διαφωνίες» και οι ερασιτεχνικοί ελιγμοί δεν είναι για σοβαρή πολιτική, αλλά «για τους κακομοίρηδες» που νομίζουν ότι μπορούν να κοροϊδεύουν τους πάντες χωρίς κανένα απολύτως κόστος. Και στην περίπτωση του ιδρυτή που έγινε ανεπιθύμητος στο ίδιο του το σπίτι, το πολιτικό μάθημα παραδόθηκε με τον πιο ηχηρό τρόπο.
