Η φετινή Eurovision θα μείνει στην ιστορία ως μία από τις πιο ανταγωνιστικές και ποιοτικές διοργανώσεις των τελευταίων πολλών ετών.
Το μουσικό επίπεδο ήταν εξαιρετικά αναβαθμισμένο, με τραγούδια που συνδύαζαν την υψηλή συνθετική και ερμηνευτική ποιότητα με τη δυναμική του σύγχρονου ραδιοφωνικού χιτ. Αυτή η συνολική άνοδος δημιούργησε ένα σκληρό σκηνικό ανταγωνισμού, το οποίο εξελίχθηκε σε έναν αστάθμητο παράγοντα που οι στοιχηματικές εταιρείες απέτυχαν πλήρως να προβλέψουν.
Η βραδιά του τελικού αποδείχθηκε ένα απόλυτο Βατερλό για τα προγνωστικά, τα οποία μέχρι την τελευταία στιγμή έδιναν ως σίγουρη νικήτρια τη Φιλανδία με το «Liekinheitin». Η εντυπωσιακή παρουσία της διάσημης βιολονίστριας Linda Lampenius δεν στάθηκε αρκετή για να επιβεβαιώσει τις προσδοκίες, και η φιλανδική αποστολή προσγειώθηκε απότομα στην έκτη θέση. Ανάλογη ψυχρολουσία περίμενε την Αυστραλία και την Ελλάδα. Αν και τα στοιχήματα τις κατέτασσαν σταθερά στη δεύτερη και την τρίτη θέση αντίστοιχα, τελικά περιορίστηκαν στην τέταρτη και τη δέκατη θέση, προκαλώντας έντονη απογοήτευση σε όσους είχαν πιστέψει στις βεβαιότητες των προηγούμενων ημερών.
Αντίθετα, η Βουλγαρία έδειξε τη δυναμική της τις τελευταίες ώρες πριν από τον τελικό, σκαρφαλώνοντας στην τετάρτη θέση των προγνωστικών, χωρίς ωστόσο να θεωρείται το πρώτο φαβορί. Το «Bangaranga» με την εκρηκτική Dara διέθετε όλα τα απαραίτητα στοιχεία: ρυθμό, ένταση, άρτια χορογραφία και έναν τίτλο-σύνθημα που ξεσήκωσε το κοινό. Η αποτυχία των στοιχηματικών προβλέψεων λειτούργησε τελικά υπέρ ενός δίκαιου αποτελέσματος, αφήνοντας χαμένους μόνο όσους ρίσκαραν τα χρήματά τους τυφλά βασισμένοι στα προγνωστικά.
Οι απρόσμενες επιλογές των εθνικών επιτροπών
Η μεγαλύτερη έκπληξη της βραδιάς σημειώθηκε στις βαθμολογίες των εθνικών κριτικών επιτροπών, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις κρίθηκαν ως εντελώς απροσδόκητες. Από τις επιτροπές, που στελεχώνονται από επαγγελματίες του χώρου, το κοινό ανέμενε επιλογές με αυστηρά μουσικά κριτήρια, έμφαση στη φωνητική ικανότητα, τον στίχο και τη γενικότερη αισθητική. Παρά τις προσδοκίες για υψηλή βαθμολόγηση της Αυστραλίας και της Νορβηγίας, οι επιτροπές προχώρησαν σε αψυχολόγητες πριμοδοτήσεις χωρών όπως η Μάλτα, δημιουργώντας την εντύπωση ότι ορισμένες χώρες ψήφισαν σκοπίμως για να ανατρέψουν τα στοιχηματικά δεδομένα.
Αυτή η τακτική έπληξε σημαντικά την ελληνική συμμετοχή. Ο Akylas με το φωτεινό και γεμάτο ενέργεια «Ferto» άξιζε μια θέση αρκετά ψηλότερα, τουλάχιστον στην έβδομη. Σημαντική αδικία υπέστη επίσης η Ρουμανία με την εξαιρετική Αλεξάνδρα Καπετανέσκου και το εκρηκτικό «Chocke Me», την οποία ευτυχώς αποκατέστησε το κοινό φέρνοντάς την στην τρίτη θέση. Το ίδιο συνέβη με τον παραδοσιακό πολυφωνικό ήχο των Lelek από την Κροατία στο «Andromeda», αλλά και με τη Μολδαβία, η οποία χάρη στο ξεσηκωτικό «Viva, Moldova!» σάρωσε στο televoting και κατέκτησε την όγδοη θέση της τελικής κατάταξης.
Παράλληλα, προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι οι επιτροπές δεν αντάμειψαν τη δεξιοτεχνία της Linda Lampenius για τη Φιλανδία, ούτε την άρτια ερμηνεία της Delta Goodrem στην 80’s μπαλάντα «Eclipse». Η πραγματική ιστορική ανατροπή όμως ήρθε με τη σπάνια συμφωνία κριτικών και κοινού, οι οποίοι για πρώτη φορά συνέκλιναν απόλυτα στην ανάδειξη της Βουλγαρίας ως της μεγάλης νικήτριας του διαγωνισμού.
Στον αντίποδα, η συμμετοχή του Ισραήλ αποδείχθηκε υπέρ του δέοντος ευνοημένη και από τις δύο πλευρές της ψηφοφορίας. Παρά το τεταμένο κλίμα, τις έντονες διαμαρτυρίες εντός και εκτός σταδίου για την εμπλοκή της χώρας σε πολεμικές συγκρούσεις, και την αποχώρηση πέντε χωρών (Ισπανία, Σλοβενία, Ισλανδία, Ιρλανδία και Ολλανδία) σε ένδειξη διαμαρτυρίας, ο Noam Bettam με την μπαλάντα «Michelle» κατόρθωσε να εκτοπίσει τα μεγάλα φαβορί και να κατακτήσει τη δεύτερη θέση, αφήνοντας ανοιχτό το ερώτημα για το ποιες θα ήταν οι αντιδράσεις αν είχε πάρει ακόμη και τη νίκη.
