Για έναν πολιτικό όπως ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου θα μπορούσε κανείς να ρωτήσει σήμερα, 30 χρόνια μετά τον θάνατό του (μια ολόκληρη γενιά!), ποιο ήταν το πολιτικό στίγμα του και τι πρόσφερε στην κοινωνία και τη χώρα. Είναι προφανές ότι θα υπάρχουν ποικίλες απαντήσεις, γιατί ως γνωστόν η πολιτική έχει οπαδούς και συνήθειο των οπαδών είναι η εξύψωση των δικών τους και η απαξίωση των αντιπάλων. Ένα όμως είναι σίγουρο, κανένας δεν θα πει ότι επί Ανδρέα και διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ δεν υπήρξε μια δημοκρατική και κοινωνική αλλαγή που σφράγισε την Ελλάδα και την κοινωνία της στο τέλος του 20ού αιώνα και ότι ο Ανδρέας ήταν ο πρωθυπουργός που αγάπησε περισσότερο ο λαός.
Ήταν σαν να ανέμενε υπομονετικά η κοινωνία τη δική της στιγμή, την οποία ενσάρκωσε ο Ανδρέας Παπανδρέου με την ιστορική του παρουσία, τον λόγο και το έργο του. Αυτό σημαίνει ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια υπήρχε απόλυτη κυριαρχία της σκληρής δεξιάς παράταξης «αλά ελληνικά», με διάφορα ενδύματα, Συναγερμός, ΕΡΕ, δικτατορία, ΝΔ, με την ίδια πάντα νοοτροπία, πλην της τελευταίας, ρετουσαρισμένης από τη δεύτερη περίοδο Καραμανλή. Η Ελλάδα ήταν η ιδιοκτησία τους κι ως τέτοια την έκαναν ό,τι ήθελαν. Έλληνες ήταν οι δικοί τους, οι άλλοι ήταν «εσωτερικός εχθρός», «μιάσματα».
Αυτοί ήταν οι κυρίαρχοι, δηλαδή το κατεστημένο, είχαν την ενεργό κάλυψη των συμμάχων, στην ουσία των πατρόνων. Πολίτευμα ήταν ουσιαστικά ο αντικομμουνισμός τον οποίο εφάρμοζαν μέσα και τον πούλαγαν έξω… κερδίζοντας. Εργαλείο τους το δεξιό κράτος, που το προέκτειναν με ένα ισχυρό παρακράτος που κάλυπτε όλη τη χώρα. Ο Ανδρέας εμφανίστηκε από την πρώτη στιγμή ως ο ριζοσπάστης πολιτικός και ο ανατροπέας του δεξιού ελληνικού ολοκληρωτισμού, ο προστάτης των αφανών και περιθωριοποιημένων, των μη προνομιούχων, όπως επιτυχώς τους ονόμασε –ο προοδευτικός σοσιαλιστής πολιτικός κι όχι ο συμβιβασμένος.
O καθένας μπορεί να φανταστεί το ξέσπασμα χαράς και γιορτής που επέφερε η μεγάλη νίκη του ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Ανδρέα τον Οκτώβριο του ’81, αλλά και την ταραχή που επήλθε στο σύστημα. Η αντίδραση ήταν μεγάλη και συνεχίστηκε όλα τα χρόνια της πολιτικής κυριαρχίας του ΠΑΣΟΚ. Σκοπός, η πολιτική εξόντωση του Παπανδρέου, η κατασυκοφάντηση και το σβήσιμο της διαδρομής του από τη χώρα. Όσοι συνέβαλαν σε αυτό -κι από όποια μεριά- ήταν απλώς εχθροί του λαού κι ως τέτοιοι καταγράφηκαν στην Ιστορία και στη συνείδηση του κόσμου. Στο πρόσωπο του Ανδρέα οι Έλληνες είδαν τον άνθρωπό τους και δεν τους διέψευσε ποτέ.
Γνώρισαν την απελευθέρωσή τους από μια χρόνια καταπίεση. Απέκτησαν δικαιώματα και δική τους φωνή για πρώτη φορά. Απέκτησαν αξιοπρέπεια και σεβασμό, βρήκαν δουλειά και σπούδασαν τα παιδιά τους, μπορούσαν πλέον να κινούνται, να διαβάζουν, να ακούν και να μιλούν ελεύθερα· η γυναίκα να είναι ίση με τον άνδρα και να συμμετέχουν όλοι στα κοινά. Να έχουν δωρεάν σύστημα υγείας, να νιώθουν εθνική ασφάλεια, να είναι περήφανοι για τις θέσεις και την παρουσία της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή και τη διεθνή πολιτική σκηνή. Η παρουσία και το έργο του Ανδρέα είναι και θα μείνουν πάντα ανεξίτηλα γραμμένα στην Ιστορία και θα αντέχουν στις απόπειρες παραχάραξής της.
Τον ελληνικό λαό τον διακρίνει το θεμελιώδες χάρισμα του αλάθητου ενστίκτου κι αυτό δεν διαγράφεται, ούτε λερώνεται από τους προπετείς μαθητευόμενους μάγους της ιδεολογίας του κέρδους πάση θυσία, πουλώντας τα πάντα.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Στο Καρφί»
