Η πρόσφατη τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού, σύμφωνα με την οποία θα εγκαταλείψει τη χώρα εάν το κομματικό της εγχείρημα δεν καταφέρει να εισέλθει στη Βουλή, προκάλεσε εύλογο προβληματισμό. Πρόκειται για μια δήλωση που φανερώνει έντονο αυθορμητισμό και πλήρη απουσία στοιχειώδους επικοινωνιακής στρατηγικής.
Σε μια περίοδο όπου κάθε δημόσια κίνηση ζυγίζεται με ακρίβεια, ένα τέτοιου μεγέθους ατόπημα επιβεβαιώνει ότι η πρόεδρος έδρασε χωρίς να συμβουλευτεί κανέναν από τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι διαχειρίζονται τη δημόσια εικόνα της.
Το περιστατικό αυτό, ωστόσο, δεν είναι μεμονωμένο αλλά αποτελεί σύμπτωμα μιας γενικότερης αποδιοργάνωσης στον εσωτερικό της κύκλο. Στα παρασκήνια του εγχειρήματος «Ελπίδα», η κατάσταση περιγράφεται ως ιδιαίτερα ρευστή. Μετά την αποχώρηση του Θανάση Αυγερινού, όλες οι προσπάθειες για την αντικατάστασή του έχουν πέσει στο κενό. Μεμονωμένα πρόσωπα ή ομάδες αναλαμβάνουν κατά καιρούς ρόλους ευθύνης, για να αποχωρήσουν —ή να εκπαραθυρωθούν— λίγο αργότερα, απο καλύπτοντας μια δομική αστάθεια και αδυναμία συγκρότησης σοβαρής ομάδας.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η στάση της δικηγόρου Μαρίας Γρατσία. Η γυναίκα που υπήρξε από την πρώτη στιγμή το «alter ego» και η διαρκής «σκιά» της κ. Καρυστιανού, έχει ελαττώσει εντυπωσιακά τις δημόσιες εμφανίσεις της, τηρώντας πλέον σαφείς αποστάσεις. Η σταδιακή εξαφάνιση των βασικών της στηριγμάτων προσδίδει μια νέα, ειρωνική διάσταση στην αρχική της δήλωση: η αποχώρηση από τη χώρα μπορεί τελικά να μην προκύψει από το αποτέλεσμα της κάλπης, αλλά από το γεγονός ότι σύντομα δεν θα έχει απομείνει κανείς άλλος δίπλα της.
