Aνταποκρίθηκα στην πρόσκληση του Ανδρέα Παπαδόπουλου να γράψω κάτι με αφορμή τη συμπλήρωση 30 χρόνων από τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου γνωρίζοντας ότι η δική μου συμμετοχή θα είναι σαν τη μύγα μες στο γάλα. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι με τον Ανδρέα Παπανδρέου βρεθήκαμε απέναντι, με ομηρικές μάχες, τεράστιες διαφωνίες και μεγάλες ιδεολογικές συγκρούσεις. Αλλά εγώ θέλω με αυτή την ευκαιρία να μιλήσω για τον Ανδρέα Παπανδρέου που γνώρισα ως προσωπικότητα.
Ένα χαρακτηριστικό από αυτά που σε εντυπωσίαζαν στον Ανδρέα ήταν η απίστευτη ευγένειά του. Υπήρξε τόσο ευγενής όσο λίγοι άνθρωποι που έχω γνωρίσει. Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν μετά το Harefield έγινε ένα τραπέζι στην Αμερικανική Πρεσβεία και ο Ανδρέας ήταν εκεί πολύ καταβεβλημένος και χωμένος σε μια πολύ μεγάλη, βαθιά πολυθρόνα. Όταν πήγα να τον χαιρετήσω, έκανε αυτή την τεράστια προσπάθεια που κάνει ένας άνθρωπος για να σηκωθεί από μια πολύ βαθιά πολυθρόνα και το μυϊκό του σύστημα δεν τον βοηθάει.
Του λέω, «για όνομα του Θεού, κύριε πρόεδρε, σας παρακαλώ πάρα πολύ, μη σηκώνεστε». Και μου απαντά: «Είναι αδύνατον να μπει μέσα μια κυρία και να μη σηκωθώ». Είναι από αυτές τις στιγμές που έχουν μείνει χαραγμένες στη μνήμη μου. Η ευγένειά του ήταν έμφυτη. Και πρέπει να πω ότι είναι χαρακτηριστικό και όλης της οικογένειας Παπανδρέου, το έχει πολύ ανεπτυγμένο και ο Γιώργος Παπανδρέου. Ο Ανδρέας ήταν αναμφισβήτητα μια χαρισματική προσωπικότητα.
Η πρώτη μας συνάντηση ήταν το 1985, σε μια εποχή τεράστιας έντασης, στις εκδηλώσεις για την απελευθέρωση των Καλαβρύτων. Είχαμε περάσει τρεις μέρες, αφισοκολλώντας εμείς μπλε τα Καλάβρυτα και το ΠΑΣΟΚ πράσινα. Ήταν η εποχή της μάχης της αφίσας. Εκεί βρεθήκαμε νωρίτερα, εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ ο Γιώργος Παπανδρέου και εκ μέρους της Νέας Δημοκρατίας εγώ, περιμένοντας τους αρχηγούς των κομμάτων.
Πρώτος προσήλθε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος με χαιρέτησε με ενθουσιασμό. Ήταν δε τόσο μεγάλος ο ενθουσιασμός του, που ο Γιώργος Παπανδρέου θεώρησε υποχρέωσή του να παρέμβει και να του πει: «Πατέρα, ξέρεις ότι είναι η κόρη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη». Δεν μείωσε καθόλου τον ενθουσιασμό του και έφυγε εξαιρετικά ευχαριστημένος. Σε όλες τις συζητήσεις που είχα κατ’ ιδίαν μαζί του, έβλεπα έναν άνθρωπο με ένα πολύ μεγάλο χάρισμα. Κατά τη γνώμη μου, το μόνο πραγματικά που ενδιέφερε τον Ανδρέα ήταν η αναγνώριση και η αγάπη του λαού. Τι θα πληρώναμε αργότερα για τις αποφάσεις αυτές, τι θα πλήρωναν οι επόμενες γενιές, του ήταν παγερά αδιάφορο. Εκείνη την ώρα απολάμβανε την επιτυχία του.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Στο Καρφί»
