Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» περνάει σε φάση αναδιοργάνωσης η οποία επιβεβαιώνει μέσα από μια μακροσκελή παρέμβαση τις τριβές που έχουν ανακύψει στον πρώτο κιόλας μήνα της λειτουργίας του.
Η επικεφαλής του κόμματος περιγράφει φαινόμενα παραγοντισμού και υπόγειων μεθοδεύσεων, προαναγγέλλοντας ριζικές αλλαγές στη δομή και στη στελέχωσή της.
Όπως εξηγεί η κ. Καρυστιανού, η αρχική της πρόθεση ήταν να επιτρέψει στα μέλη της να αυτοοργανωθούν ελεύθερα στις τοπικές κοινωνίες, αποφεύγοντας την επιβολή αυστηρών «κομματικών κανόνων» και τον διορισμό συγκεκριμένων προσώπων σε θέσεις ευθύνης. Η εμπιστοσύνη της βασίστηκε στο κοινό αίσθημα αγανάκτησης και στην ανάγκη για δικαιοσύνη.
Ωστόσο, το μοντέλο αυτό φαίνεται πως άφησε περιθώρια εκμετάλλευσης. Η ίδια αναφέρεται σε «καλοθελητές» που εισχώρησαν στις ομάδες με το πρόσχημα της προσφοράς, αλλά με απώτερο σκοπό την ικανοποίηση προσωπικών φιλοδοξιών. Στην ανάρτησή της καταγγέλλει ανοιχτά πρακτικές που θυμίζουν παραδοσιακές κομματικές παθογένειες, κάνοντας λόγο για άτομα που αναζήτησαν «αρχηγιλίκια», επιχείρησαν να αγοράσουν υποψηφιότητες και προχώρησαν σε παρασκηνιακό σχηματισμό ψηφοδελτίων.
Παράλληλα, κάνει αναφορά σε εκδιωγμούς μελών με ιδεολογικά κριτήρια, ακόμα και σε απόπειρες εκβιασμού προς το πρόσωπό της.
Η Μαρία Καρυστιανού αποδίδει τις εντάσεις αυτές σε μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια από συγκεκριμένους, λίγους «δόλιους», όπως τους χαρακτηρίζει, να χειραγωγήσουν την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» και να την ενσωματώσουν στο πολιτικό σύστημα το οποίο καταγγέλλει. Επισημαίνει ότι επιστρατεύτηκαν η συκοφαντία, η διαστρέβλωση και η λάσπη με στόχο να προκληθεί διχόνοια μεταξύ ανθρώπων που μοιράζονταν τις ίδιες αγωνίες.
Απέναντι σε αυτό το κλίμα, η επικεφαλής του κόμματος ξεκαθαρίζει τη στάση της για την επόμενη μέρα. Αναγνωρίζοντας την πολιτική απειρία της ομάδας της στη διαχείριση τέτοιων κρίσεων, τονίζει ότι το κόμμα «αλλάζει μορφή και καθαρίζει». Διαμηνύει ότι η πορεία θα συνεχιστεί κανονικά, αφήνοντας ωστόσο εκτός διεργασιών όσους έθεσαν τις προσωπικές τους ατζέντες, τα «βολέματα» και το «εγώ» πάνω από τη συλλογική προσπάθεια.
