Συνδικάτα, φοιτητές, συνταξιούχοι, οργανώσεις αναπήρων, κινήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κοινωνικές συλλογικότητες κατεβαίνουν στους δρόμους σε περισσότερες από 30 πόλεις. Η «Marcha de la Bronca» επιχειρεί να μετατρέψει διαφορετικές κοινωνικές αντιστάσεις σε ενιαίο πολιτικό μέτωπο.
Η κοινωνική οργή στην Αργεντινή επιχειρεί να αποκτήσει ενιαία φωνή. Πάνω από 350 συνδικαλιστικές, κοινωνικές, φοιτητικές, πολιτιστικές και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων συμμετέχουν στη μεγάλη «Πορεία της Οργής» που πραγματοποιείται σήμερα σε ολόκληρη τη χώρα.
Στο Μπουένος Άιρες, η κεντρική πορεία ξεκινά από το Κογκρέσο και κατευθύνεται προς την Plaza de Mayo, μεταφέροντας ένα μήνυμα που ξεπερνά μια ακόμη αντικυβερνητική κινητοποίηση: διαφορετικοί κοινωνικοί αγώνες επιχειρούν να συναντηθούν σε ένα κοινό μέτωπο απέναντι στις πολιτικές της κυβέρνησης του Javier Milei.
Στην κινητοποίηση συμμετέχουν εργατικά συνδικάτα, φοιτητικές οργανώσεις, συνταξιούχοι, οργανώσεις για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία, εργαζόμενοι στον χώρο της υγείας, πανεπιστημιακοί, καλλιτέχνες και συλλογικότητες ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα αιτήματα είναι πολλά, αλλά ο πυρήνας είναι κοινός: μισθοί, συντάξεις, δημόσια υγεία, πανεπιστήμια, κοινωνική προστασία και αντίσταση στη λιτότητα.
Τους τελευταίους μήνες η Αργεντινή έχει ζήσει διαδοχικές κοινωνικές κινητοποιήσεις. Συνταξιούχοι διαδηλώνουν για τις περικοπές και την απώλεια αγοραστικής δύναμης, φοιτητές και πανεπιστημιακοί κινητοποιούνται για τη χρηματοδότηση της δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης, οργανώσεις ατόμων με αναπηρία καταγγέλλουν περιορισμούς στην κοινωνική και υγειονομική προστασία, ενώ εργαζόμενοι στην υγεία προειδοποιούν για επιδείνωση των συνθηκών λειτουργίας των δημόσιων δομών.
Μέχρι σήμερα, πολλές από αυτές τις κινητοποιήσεις λειτουργούσαν παράλληλα. Η σημερινή Marcha de la Bronca επιχειρεί να τις ενώσει, γεγονός που αποτελεί και το πλέον πολιτικά σημαντικό στοιχείο της ημέρας: η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν εμφανίζεται πλέον μόνο μέσα από ξεχωριστούς αγώνες, αλλά αναζητά κοινή πολιτική έκφραση.
Η κυβέρνηση έχει προαναγγείλει ότι θα εφαρμόσει το λεγόμενο πρωτόκολλο κατά των αποκλεισμών δρόμων, το οποίο χρησιμοποιείται για την αποτροπή καταλήψεων λεωφόρων και κρίσιμων οδικών αρτηριών. Η εφαρμογή του έχει ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις από οργανώσεις δικαιωμάτων και πολιτικές συλλογικότητες, ενώ στελέχη της Αριστεράς προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη ζητώντας εγγυήσεις ενάντια σε αυθαίρετες συλλήψεις. Το ερώτημα επομένως δεν αφορά μόνο το μέγεθος της διαδήλωσης, αλλά και το πώς θα απαντήσει το κράτος.
Η κυβέρνηση Milei έχει στηρίξει την οικονομική στρατηγική της σε βαθιά δημοσιονομική προσαρμογή, μείωση κρατικών δαπανών και συρρίκνωση δημόσιων δομών, υποστηρίζοντας ότι η πολιτική αυτή είναι αναγκαία για τη μείωση του πληθωρισμού και τη σταθεροποίηση της οικονομίας. Οι επικριτές της απαντούν ότι το κοινωνικό κόστος είναι δυσανάλογο. Για εκατομμύρια Αργεντινούς, η συζήτηση για τα μακροοικονομικά μεγέθη συγκρούεται με την καθημερινότητα: το κόστος ζωής, τις συντάξεις, τους μισθούς, τα φάρμακα, τις δημόσιες υπηρεσίες και την εκπαίδευση.
Οι διοργανωτές δεν κρύβουν ότι η κινητοποίηση μπορεί να αποτελέσει μόνο την αρχή. Στο εσωτερικό των συνδικάτων και των κοινωνικών οργανώσεων έχει ήδη ανοίξει συζήτηση για κλιμάκωση και ακόμα και για γενική απεργία. Η κυβέρνηση Milei δεν βρίσκεται αντιμέτωπη μόνο με πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά με ένα διευρυμένο κοινωνικό μέτωπο που επιχειρεί να αποτρέψει το να πληρώσουν οι πιο αδύναμοι ολόκληρο το κόστος της προσαρμογής.
Η κατάληξη της πορείας στην Plaza de Mayo φέρει ιδιαίτερο συμβολισμό. Η πλατεία βρίσκεται απέναντι από το προεδρικό μέγαρο Casa Rosada και αποτελεί για δεκαετίες το ιστορικό σημείο πολιτικής διαμαρτυρίας στην Αργεντινή — από τους εργαζόμενους και τις Μητέρες της Plaza de Mayo μέχρι τις μεγάλες διαδηλώσεις σε περιόδους οικονομικής κρίσης.
Η επιλογή της λέξης Bronca (Οργή) συμπυκνώνει τη συνολική αίσθηση απώλειας κοινωνικής ασφάλειας. Μια πορεία μπορεί να τελειώσει σε λίγες ώρες, όμως ένα συγκροτημένο κοινωνικό μέτωπο αποκτά διάρκεια. Το μεγάλο πολιτικό ερώτημα είναι αν αυτές οι 350 διαφορετικές οργανώσεις μπορούν να μετατρέψουν την οργή σε κοινή πολιτική δύναμη, διεκδικώντας ξανά χώρο απέναντι σε πολιτικές που θεωρούν ότι τους περιθωριοποιούν.
