Στα παρασκήνια της Κυβέρνησης παίζεται ένα θρίλερ που υπερβαίνει κάθε φαντασία.
Το μήνυμα από το Μαξίμου είναι σαφές και έχει σταλεί με πολλαπλούς τρόπους σε όλους τους αποδέκτες: κανείς δεν επιτρέπεται να τολμήσει. Κανείς δεν μπορεί να προσφύγει στη Δικαιοσύνη για το σκάνδαλο των υποκλοπών, ακόμη κι αν ο ίδιος υπήρξε θύμα παρακολούθησης.
Η εντολή είναι απόλυτη και δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: όποιος υπουργός ή “γαλάζιο” στέλεχος καταθέσει μήνυση για να μάθει ποιος και γιατί παραβίαζep τα προσωπικά του δεδομένα, θα βρεθεί εκτός κυβέρνησης. Και όχι μόνο.
Το απόλυτο δίλημμα: Υπόληψη ή καρέκλα;
Τα πολιτικά πρόσωπα που παρακολουθούνταν βρίσκονται μπροστά σε ένα αδιανόητο δίλημμα. Από τη μία πλευρά, η προσωπική τους αξιοπρέπεια και η ανάγκη να μάθουν την αλήθεια γιατί έπεσαν θύματα παρακολούθησης. Από την άλλη, η πολιτική τους επιβίωση και η θέση τους στην κυβερνητική ιεραρχία. Και το Μαξίμου έχει ήδη χαράξει την κόκκινη γραμμή: όποιος τολμήσει να κινηθεί νομικά, θα πληρώσει το τίμημα.
Πρόκειται για μια πρωτοφανή πίεση που ασκείται σε ανθρώπους που, υπό κανονικές συνθήκες, θα έπρεπε να είναι οι πρώτοι που θα απαιτούσαν διαλεύκανση. Αντίθετα, επιλέγουν τη σιωπή. Και η σιωπή αυτή δεν είναι αθώα. Είναι σιωπή που υπογράφει συμβόλαιο συνενοχής, σιωπή που θάβει την αλήθεια, σιωπή που υποβαθμίζει την προσωπικότητά τους και τους φέρνει, αργά ή γρήγορα, αντιμέτωπους με το ερώτημα που θα τους συνοδεύει: “Γιατί δεν μίλησες; Γιατί δεν διεκδίκησες να μάθεις;”.
Η αδιανόητη περίπτωση των αρχηγών των Ενόπλων Δυνάμεων
Αν για τους υπουργούς μπορεί κανείς να επιχειρήσει μια κάποια “κατανόηση” της πολιτικής σκοπιμότητας, για τα πρόσωπα που είχαν την ευθύνη κρίσιμων τομέων της χώρας, και πρωτίστως για τους τότε αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων, η σιωπή καθίσταται εθνικά εξοργιστική.
Πώς είναι δυνατόν οι ανώτατοι αξιωματικοί που υπηρετούν την πατρίδα, που ορκίστηκαν να προστατεύουν το Σύνταγμα και τους νόμους, να ανέχονται να παραβιάζεται η ιδιωτικότητά τους και να μην αντιδρούν; Ποιος μπορεί να διανοηθεί ότι ευτελίζονται κατ’ αυτόν τον τρόπο; Η σιωπή τους δεν είναι απλώς προσωπική υποχώρηση. Είναι πλήγμα στο κύρος των θεσμών που υπηρετούν, είναι αποδοχή ότι η εξουσία μπορεί να λειτουργεί πάνω από το νόμο, χωρίς έλεγχο και χωρίς συνέπειες.
Η στρατηγική της καθυστέρησης και της συσκότισης
Το Μαξίμου, όπως όλα δείχνουν, έχει επιλέξει μια συγκεκριμένη τακτική: πλήρης υποβάθμιση της υπόθεσης και προσφυγή στον πανίσχυρο “κρίκο” της Δικαιοσύνης, όχι όμως για να αποδοθεί δικαιοσύνη, αλλά για να κερδηθεί χρόνος. Ο σχεδιασμός είναι να καθυστερήσει η εξέταση του σκανδάλου όσο το δυνατόν περισσότερο, ιδανικά να μετατεθεί μετά τις εκλογές, όταν η πολιτική συγκυρία θα είναι διαφορετική και οι μνήμες θολές.
Ενδεικτική είναι η διαχείριση της προ ημερησίας διατάξεως συζήτησης που έχει ζητήσει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Νίκος Ανδρουλάκης. Πληροφορίες αναφέρουν ότι το κυβερνητικό επιτελείο επιδιώκει η συζήτηση να οριστεί λίγο πριν τις διακοπές του Πάσχα, ελπίζοντας ότι το μεγάλο θέμα θα “χαθεί” μέσα στο εορταστικό κλίμα, θα πνιγεί στο έθιμο και τη λαμπρότητα των ημερών και τελικά θα ξεχαστεί. Μια κυνική, μα καλά μελετημένη στρατηγική συσκότισης.
Στόχος ο συνήγορος, σιωπηλά τα ΜΜΕ
Με ενδιαφέρον, αλλά χωρίς καμία έκπληξη, παρατηρείται η στοχοποίηση του δραστήριου συνηγόρου Ζαχαρία Κεσσέ, ο οποίος τολμά να υπερασπιστεί τα θύματα των παρακολουθήσεων και να διεκδικήσει την αλήθεια. Η προσπάθεια φίμωσης και απαξίωσής του είναι ενδεικτική του πανικού που επικρατεί.
Ταυτόχρονα, η σιωπή των φιλοκυβερνητικών -και όχι μόνο- μέσων ενημέρωσης είναι εκκωφαντική. Το μείζον θέμα των υποκλοπών, που αγγίζει τον πυρήνα της δημοκρατίας, του κράτους δικαίου και των ατομικών ελευθεριών, αντιμετωπίζεται είτε με πλήρη αποσιώπηση είτε με φειδωλές, διακριτικές αναφορές, σαν να πρόκειται για μια ασήμαντη λεπτομέρεια της επικαιρότητας. Η εικόνα αυτή δεν τιμά κανέναν και υπογραμμίζει τη βαθιά κρίση που διέρχεται η ενημέρωση στη χώρα.
Το ερώτημα που παραμένει
Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν είναι μια απλή υπόθεση πολιτικής αντιπαράθεσης. Είναι μια βαθιά πληγή στη δημοκρατία. Και η αντιμετώπισή του από την κυβέρνηση, με εκβιασμούς, απειλές και προσπάθειες συγκάλυψης, καθιστά την πληγή ακόμη βαθύτερη.
Το ερώτημα που παραμένει και θα συνοδεύει για πάντα όσους επέλεξαν τη σιωπή είναι απλό και συνάμα συνταρακτικό: Αξίζει η καρέκλα να στοιχίζει την υπόληψη; Αξίζει η εξουσία να στοιχίζει την αλήθεια; Η Ιστορία, αργά ή γρήγορα, θα τους το χρεώσει. Και η κοινή γνώμη, που δεν ξεχνά, θα τους θυμίζει πάντα ότι προτίμησαν να είναι υποχείρια της εξουσίας, αντί να σταθούν όρθιοι απέναντί της.
