Αργά το βράδυ, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ψήφισε διάταξη Πλεύρη – Βολουδάκη που επιτρέπει, κατά παρέκκλιση, σε μετανάστες χωρίς χαρτιά να εργαστούν. Η ρύθμιση έχει μάλιστα αναδρομική ισχύ — δηλαδή, στην ουσία, πρόκειται για μια σιωπηρή νομιμοποίηση.
Οι ίδιοι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που πριν λίγες εβδομάδες κραύγαζαν για «λαθρομετανάστες» και διαβεβαίωναν ότι «όποιος δεν έχει χαρτιά, έχει δύο δρόμους — φυλακή ή επιστροφή», έσπευσαν τώρα να πανηγυρίσουν με αναρτήσεις «κατόπιν ενεργειών μου». Η πολιτική τους ηθική είναι ευλύγιστη όσο και η ραχοκοκαλιά τους: όταν οι ανάγκες των εργοδοτών πιέζουν, η ακροδεξιά ρητορική υποχωρεί στο παρασκήνιο, για να χωρέσουν «οι παράνομοι» στα χωράφια.
Κανείς κυβερνητικός δεν βρέθηκε στη Βουλή να υπερασπιστεί τη ρύθμιση. Ίσως γιατί δεν υπάρχει τίποτα να υπερασπιστεί, πέρα από τη γύμνια μιας πολιτικής που λειτουργεί με βάση το ποιος είναι χρήσιμος κάθε φορά — όχι με βάση το δίκαιο. Η ίδια κυβέρνηση που διώκει τη φτώχεια και τη διαφορετικότητα, δίνει τώρα εργαλεία επιβίωσης σε όσους προηγουμένως δαιμονοποίησε.
Οι γνωστοί σερβιτόροι ακροδεξιού σανού δουλεύουν υπερωρίες, μα άθελά τους μας επιβεβαιώνουν: πίσω από τον εθνικιστικό φανφαρονισμό, πίσω από τα ψεύτικα συνθήματα «ασφάλειας» και «τάξης», κρύβεται η απόλυτη υποταγή στα συμφέροντα των λίγων. Μια κυβέρνηση που δεν κυβερνά με αξίες, αλλά με φόβο — κι έναν Πρωθυπουργό που, όσο κι αν αλλάζει προσωπεία, μένει ίδιος: συνένοχος, κυνικός, ακροδεξιός στον πυρήνα.
