Σε μια σπάνια και αποκαλυπτική συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στην εκπομπή «My Story» του Mononews με τη Μάριον Μιχελιδάκη, ο ιστορικός ηγέτης της Τράπεζας Πειραιώς και νυν πρόεδρος του Lyktos Group, Μιχάλης Σάλλας, ανοίγει τα χαρτιά του.
Με αφορμή το πρόσφατο βιβλίο του με τίτλο «Τι πήγε λάθος στην Ελλάδα και τι θα μπορούσε να διορθωθεί», φωτίζει το άγνωστο παρασκήνιο των κρίσιμων ημερών των μνημονίων, ασκεί αυστηρή κριτική στα δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και του τραπεζικού συστήματος, ενώ δεν διστάζει να κάνει έναν ειλικρινή προσωπικό απολογισμό για τη ζωή και την πορεία του.
Στο επίκεντρο της παρέμβασής του βρέθηκαν οι δραματικές στιγμές της προηγούμενης δεκαετίας, με τον Μιχάλη Σάλλα να αποκαλύπτει τις έντονες πιέσεις και τις ρήξεις με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Χαρακτήρισε την απορρόφηση των υποκαταστημάτων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα το 2013 ως το σημαντικότερο επίτευγμα της πολυετούς τραπεζικής του σταδιοδρομίας.
Όπως εξήγησε, η κίνηση εκείνη απέτρεψε ένα γενικευμένο bank run που θα οδηγούσε σε άμεση κατάρρευση όχι μόνο το εγχώριο πιστωτικό σύστημα, αλλά και την ίδια τη χώρα, διασώζοντας δισεκατομμύρια ευρώ Ελλήνων καταθετών.
Παράλληλα, αποκάλυψε ότι η πρωτοβουλία του αυτή δημιούργησε έντονη δυσαρέσκεια στη διοίκηση του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού (SSM), αφήνοντας σαφείς αιχμές πως οι ευρωπαϊκοί θεσμοί ενδεχομένως να προτιμούσαν τότε μια λύση τύπου Κύπρου για την Ελλάδα, με bail-in και «κούρεμα» ή μετοχοποίηση της τάξης του 20% έως 25% στις ελληνικές καταθέσεις. Αναφερόμενος στη σταδιακή αποχώρησή του το 2016, υπενθύμισε επίσης τη σθεναρή αντίθεσή του στους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας ήδη από το 2012, όταν είχε εισηγηθεί επιμηκύνσεις δανείων για να μειωθούν οι δόσεις, στάση που είχε προκαλέσει την οργή της Τρόικας και αιτήματα προς την κυβέρνηση για την απομάκρυνσή του.
Περνώντας στο παρόν, ο έμπειρος τραπεζίτης αναγνώρισε τη συνετή δημοσιονομική διαχείριση της χώρας, έκρουσε ωστόσο τον κώδωνα του κινδύνου για τα ανοιχτά μέτωπα της οικονομίας. Υπογράμμισε ότι, παρά τους θετικούς μακροοικονομικούς δείκτες, το πραγματικό μέσο εισόδημα του πολίτη δεν έχει ανακτήσει ακόμη τα επίπεδα του 2008, την ώρα που το δημόσιο χρέος παραμένει δυσθεώρητο και ο πληθωρισμός εξανεμίζει το διαθέσιμο εισόδημα.
Δριμεία ήταν η κριτική του και προς τη σημερινή τραπεζική πρακτική, επισημαίνοντας ως μείζον λάθος το γεγονός ότι τα πιστωτικά ιδρύματα χρηματοδοτούν κυρίως μεγάλες εταιρείες που εκτελούν δημόσια έργα με εγγυημένα κρατικά ή κοινοτικά κονδύλια. Όπως τόνισε με έμφαση, χωρίς ουσιαστική στήριξη στη μεταποίηση, στην εγχώρια παραγωγή και στις εξαγωγές, η ελληνική οικονομία δεν μπορεί να σταθεί ανταγωνιστικά στο διεθνές περιβάλλον. Την ίδια στιγμή, εξέφρασε έντονες επιφυλάξεις για την προσέλκυση ξένων μεγιστάνων μέσω φορολογικών κινήτρων, τονίζοντας ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να γίνει απλώς ένας φορολογικός παράδεισος για εισοδήματα που δεν παράγουν αξία στον τόπο. Παράλληλα, χαρακτήρισε εγκληματική την ακραία συσσώρευση παγκόσμιου πλούτου σε ελάχιστους τεχνολογικούς ολιγάρχες, υπενθυμίζοντας ότι οι κολοσσοί αυτοί γιγαντώθηκαν χάρη σε δημόσιες υποδομές, κρατικές επιδοτήσεις και έρευνα χιλιάδων επιστημόνων.
Πέρα από τα οικονομικά και τα τραπεζικά μεγέθη, η συζήτηση φώτισε την προσωπική διαδρομή και τις ρίζες του. Γιος εμπόρου στο Ηράκλειο της Κρήτης, ο Μιχάλης Σάλλας εντάχθηκε από νωρίς στη μαθητική νεολαία της ΕΔΗΝ. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας συνελήφθη για την αντιστασιακή του δράση, αποτελώντας έναν από τους πρώτους μαθητές που φυλακίστηκαν από τη Χούντα. Σπούδασε Οικονομικά στην Αθήνα και στη συνέχεια Οικονομετρία στη Χαϊδελβέργη, με ειδίκευση στη θεωρία των προβλέψεων. Η πολιτικοποίηση της εποχής και η αντιστασιακή του παρακαταθήκη τον έφεραν το 1974, σε ηλικία μόλις 24 ετών, ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη που κλήθηκαν από τον Ανδρέα Παπανδρέου να υπογράψουν την ιστορική διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη.
Κάνοντας τον τελικό ανθρώπινο απολογισμό, μίλησε με ειλικρίνεια για το βαρύ τίμημα που είχε η επαγγελματική του διαδρομή, παραδεχόμενος ότι τα εξαντλητικά ωράρια των 16 και 17 ωρών καθημερινά τού στέρησαν πολύτιμο χρόνο από τα παιδιά και την οικογένειά του. Εξήρε με συγκίνηση τη συνεισφορά της συζύγου του, Σοφίας Στάικου, σημειώνοντας πως το σπουδαίο έργο του Πολιτιστικού Ιδρύματος και των θεματικών μουσείων αποτελεί ίσως την πιο ανεξίτηλη παρακαταθήκη της περιόδου εκείνης. Η συζήτηση ολοκληρώθηκε σε χαλαρό τόνο, με τον ίδιο να εξομολογείται ότι, εκτός από τις επιχειρήσεις και την οικονομία, σταθερό σημείο αναφοράς για όλη την οικογένεια παραμένει η μεγάλη τους αγάπη για την ΑΕΚ.
