Η περίπτωση Λουκά Βελιδάκη και τα 2 μέτρα και 2 σταθμά..
Η δημοσιογραφία δεν απαιτεί πολιτική ουδετερότητα. Απαιτεί, όμως, στοιχειώδη συνέπεια. Και κυρίως απαιτεί η εξουσία να αντιμετωπίζεται με την ίδια αυστηρότητα, ανεξαρτήτως του ποιος την ασκεί.
Στην περίπτωση του Λουκά Βελιδάκη, ένας καλόπιστος παρατηρητής δύσκολα μπορεί να μην αναρωτηθεί αν αυτή η αρχή εξακολουθεί να υπηρετείται. Οι δημόσιες παρεμβάσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε συνδυασμό με τη θεματολογία και τον τρόπο άσκησης της δημοσιογραφικής του κριτικής, δημιουργούν την εικόνα ενός δημοσιογράφου που εμφανίζεται να υιοθετεί, με αξιοσημείωτη συνέπεια, το κυβερνητικό αφήγημα.
Προφανώς, κάθε δημοσιογράφος έχει δικαίωμα στις προσωπικές του απόψεις. Εκείνο που γεννά εύλογα ερωτήματα είναι όταν οι απόψεις αυτές φαίνεται να διαπερνούν και τη δημοσιογραφική του κρίση. Όταν οι δημόσιοι έπαινοι προς υπουργούς της κυβέρνησης και πρόσωπα του στενού περιβάλλοντος του Πρωθυπουργού συνυπάρχουν με μια σχεδόν μόνιμη επιθετικότητα απέναντι σε κάθε προοδευτική πολιτική πρωτοβουλία, τότε η συζήτηση παύει να αφορά τις προσωπικές πεποιθήσεις και αφορά την αξιοπιστία της ίδιας της δημοσιογραφικής λειτουργίας.
Εντυπωσιάζει, επίσης, η επιλεκτικότητα των αντανακλαστικών. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχει βρεθεί επανειλημμένα στο επίκεντρο σοβαρών πολιτικών υποθέσεων, για τις οποίες έχει ασκηθεί έντονη δημόσια κριτική, ενώ ορισμένες έχουν απασχολήσει και ευρωπαϊκούς θεσμούς ή εισαγγελικές αρχές. Ωστόσο, αυτές οι υποθέσεις φαίνεται να μην προκαλούν την ίδια δημοσιογραφική επιμονή. Αντίθετα, η πένα αποκτά ιδιαίτερη οξύτητα όταν απέναντί της βρίσκονται προοδευτικοί δήμαρχοι, αυτοδιοικητικές διοικήσεις ή πολιτικοί αντίπαλοι της κυβέρνησης.
Η περίπτωση του Δήμου Αθηναίων είναι χαρακτηριστική. Ο Χάρης Δούκας δεν είναι ένας τυχαίος δήμαρχος. Είναι ο πολιτικός που ανέτρεψε εκλογικά τον Κώστα Μπακογιάννη, καταγράφοντας μια ήττα με έντονο πολιτικό συμβολισμό για το κυβερνητικό στρατόπεδο. Έκτοτε, κάθε αφορμή μοιάζει αρκετή για να ασκηθεί σφοδρή κριτική στη δημοτική αρχή, ακόμη και όταν αντικειμενικά στοιχεία και έρευνες κοινής γνώμης καταγράφουν θετικές αξιολογήσεις για σημαντικές πλευρές του έργου της.
Η κριτική προς κάθε εξουσία είναι αναγκαία. Η επιλεκτική κριτική, όμως, κινδυνεύει να εκληφθεί ως πολιτική στράτευση με δημοσιογραφικό μανδύα. Και αυτό είναι ένα ερώτημα που αφορά όχι μόνο τον συγκεκριμένο δημοσιογράφο, αλλά συνολικά την ποιότητα της δημόσιας ενημέρωσης.
Η δημοσιογραφία δεν χάνει την αξιοπιστία της επειδή είναι αυστηρή. Τη χάνει όταν ο αναγνώστης αρχίζει να προβλέπει, πριν ακόμη διαβάσει το κείμενο, ποιος θα βρεθεί στο στόχαστρο και ποιος θα μείνει στο απυρόβλητο. Εκεί η έρευνα δίνει τη θέση της στην επιλεκτικότητα, η ανεξαρτησία στην πολιτική προτίμηση και η ενημέρωση στον σχολιασμό με προκαθορισμένο αποδέκτη.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, ο μεγαλύτερος αντίπαλος της δημοσιογραφίας δεν είναι η κριτική. Είναι η εντύπωση ότι η πένα λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Για να κάνεις αντικειμενική κριτική προέχει να είσαι αντικειμενικός. Όταν “χαϊδεύεις” την κυβέρνηση και την εξουσία σε προσωπικές αναρτήσεις έχεις χάσει το δικαίωμα να είσαι αντικειμενικός και επίσης να κάνεις αντικειμενική κριτική…
Δείτε σχετικές αναρτήσεις:
https://www.facebook.com/share/p/197wPqzCxB
https://www.facebook.com/share/1JiDKuH4Pn
