Υπάρχουν κάποιες αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που δεν γερνούν απλώς άσχημα, αλλά μετατρέπονται σε αμείλικτο καθρέφτη της πολιτικής υποκρισίας.
Το καλοκαίρι του 2017, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από τη βολική θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έσπευδε να γράψει μια πρόταση που έμελλε να τον στοιχειώνει χρόνια μετά: «Μάνη, Κύθηρα, Ζάκυνθος, Κάλαμος, Βαρνάβας… Οργή για την ανικανότητα, συμπαράσταση στους συμπολίτες μας».
Τότε, η κριτική ήταν εύκολη, τα λόγια αυστηρά και τα δάχτυλα έδειχναν με άνεση τους «ανίκανους» του κρατικού μηχανισμού. Η οργή περίσσευε, όπως περίσσευαν και οι υποσχέσεις για ένα «επιτελικό κράτος» που θα έβαζε τέλος στις οργανωτικές αρρυθμίες, στην ανεπάρκεια και στην εικόνα μιας χώρας που παραδίδεται κάθε καλοκαίρι στις φλόγες.
Η πολιτική πραγματικότητα όμως έχει την τάση να εκθέτει όσους πολιτεύονται με μοναδικό όπλο την εύκολη καταγγελία. Λίγα χρόνια αργότερα, με τον ίδιο στο τιμόνι της κυβέρνησης, οι ίδιες περιοχές, τα ίδια δάση και εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα σε όλη την επικράτεια έγιναν στάχτη. Η «οργή για την ανικανότητα» που επικαλούνταν το 2017 μετατράπηκε, κατά τη δική του διακυβέρνηση, σε μια σειρά από έτοιμες δικαιολογίες περί «ακραίων κλιματικών φαινομένων» και σε μια μόνιμη επίκληση του 112 ως της μοναδικής πολιτικής προστασίας που διαθέτει η χώρα.
Όταν η αντιπολίτευση γίνεται εξουσία, οι ατάκες του παρελθόντος επιστρέφουν ως αμείλικτο μπούμερανγκ. Η ειρωνεία είναι ότι σήμερα οι πολίτες που δοκιμάζονται δεν εισπράττουν ούτε ουσιαστική αυτοκριτική ούτε πραγματική συμπαράσταση, παρά μόνο επικοινωνιακά διαγγέλματα και μια πρωτοφανή προσπάθεια μετάθεσης ευθυνών. Το tweet του 2017 παραμένει εκεί, αδιάψευστος μάρτυρας μιας πολιτικής στάσης που καταδίκαζε την ανικανότητα των άλλων, για να την καταστήσει στη συνέχεια καθημερινή κυβερνητική κανονικότητα.
