Χέρια βοηθείας δίνει συχνά η Ελληνική Λύση στην Ελληνική Κυβέρνηση. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα αφορά την πρόσφατη ψηφοφορία για το αίτημα του ΠΑΣΟΚ, αναφορικά με την κλήση εμπλεκόμενων προσώπων στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας για την υπόθεση των υποκλοπών.
Η άρνηση του Βελόπουλου να υπερψηφίσει την πρόταση για την προσέλευση προσώπων-κλειδιά, όπως ο Ταλ Ντίλιαν, λειτούργησε ως αποσυμπιεστική βαλβίδα για το Μέγαρο Μαξίμου, αποτρέποντας μια νέα δημόσια και πιθανώς επιζήμια συζήτηση για το φλέγον ζήτημα των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων. Η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία για τους έμπειρους παρατηρητές των κοινοβουλευτικών ισορροπιών. Πολλοί έσπευσαν να θυμίσουν μια άλλη κομβική στιγμή, όταν η Ελληνική Λύση είχε ευθυγραμμιστεί με τη Νέα Δημοκρατία για την αλλαγή στη σύνθεση της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών, μια κίνηση που είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις από την υπόλοιπη αντιπολίτευση, καθώς συνέπεσε με την κορύφωση των ερευνών για τις υποκλοπές.
Από την πλευρά της ηγεσίας της Ελληνικής Λύσης, η ρητορική που αναπτύσσεται γύρω από αυτές τις επιλογές επιχειρεί να αποσυνδέσει τις αποφάσεις της από οποιαδήποτε πολιτική σκοπιμότητα ή υπόγειο δίαυλο επικοινωνίας με την κυβέρνηση.
Ο σκοπός δεν είναι άλλος από το να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με τη Νέα Δημοκρατία για να συγκυβερνήσουν μαζί.
