Η εικόνα της ελληνικής οικονομίας, όπως παρουσιάζεται μέσα από τις κυβερνητικές ανακοινώσεις, απέχει δραματικά από την καθημερινότητα που βιώνουν οι πολίτες στους διαδρόμους των σούπερ μάρκετ και στους λογαριασμούς που καταφθάνουν στα νοικοκυριά.
Ενώ τα επίσημα χείλη εστιάζουν στις ονομαστικές αυξήσεις μισθών και συντάξεων, η σκληρή πραγματικότητα του πληθωρισμού, που τον Απρίλιο σκαρφάλωσε στο 4,6%, αποδεικνύει ότι οι Έλληνες γίνονται φτωχότεροι, καθώς το κόστος ζωής καλπάζει με ταχύτητα που καμία αναπροσαρμογή δεν μπορεί να ακολουθήσει.
Στον τομέα του βασικού μισθού, η κατάσταση περιγράφεται ως μια μαθηματική παγίδα για τους νέους εργαζόμενους. Η ονομαστική ενίσχυση του εισοδήματος εξανεμίζεται πριν καν φτάσει στην τσέπη του δικαιούχου, αφού η φορολογική κλίμακα απορροφά ένα σημαντικό μέρος της, περιορίζοντας την πραγματική αύξηση στο 3,6%. Όταν αυτό το ποσοστό έρχεται αντιμέτωπο με έναν πληθωρισμό της τάξης του 4,6%, το συμπέρασμα είναι αμείλικτο: η αγοραστική δύναμη συρρικνώνεται και οι χαμηλόμισθοι καλούνται να καλύψουν ολοένα και ακριβότερες ανάγκες με εισοδήματα που στην πραγματικότητα υποχωρούν.
Η ακρίβεια στα τρόφιμα παραμένει το πιο ακανθώδες ζήτημα, με τις τιμές να σημειώνουν νέα άνοδο 4,1% μέσα σε έναν μόλις μήνα. Το γεγονός αυτό προκαλεί έντονο προβληματισμό, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι συνέβη παράλληλα με τη μείωση του ειδικού φόρου στο πετρέλαιο κίνησης. Η ελάφρυνση του μεταφορικού κόστους δεν μετακυλίστηκε ποτέ στον καταναλωτή, αλλά φαίνεται πως απορροφήθηκε από την εφοδιαστική αλυσίδα, αφήνοντας τις τιμές στα ράφια σε δυσθεώρητα ύψη. Το περιβόητο πλαφόν στα κέρδη αποδεικνύεται στην πράξη ένα μέτρο χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα για το καλάθι του νοικοκυριού.
Ανάλογη είναι η απογοήτευση και για τους συνταξιούχους, οι οποίοι βρίσκονται εκτεθειμένοι σε ένα περιβάλλον γενικευμένης ακρίβειας με ελάχιστα εφόδια. Η μέση πραγματική αναπροσαρμογή των συντάξεων περιορίστηκε στο πενιχρό 1,4%, με ένα τεράστιο μέρος των δικαιούχων, περίπου 1,4 εκατομμύριο άτομα, να βλέπει μηδενικές αυξήσεις στις επικουρικές συντάξεις για ακόμα μια χρονιά. Η προσωπική διαφορά και η έλλειψη τιμαριθμοποίησης της φορολογικής κλίμακας λειτουργούν ως “κόφτες” που ακυρώνουν κάθε προσπάθεια ενίσχυσης των απόμαχων της εργασίας.
Οι προοπτικές για το άμεσο μέλλον παραμένουν δυσοίωνες, καθώς οι διεθνείς οργανισμοί προβλέπουν διατήρηση του πληθωρισμού σε υψηλά επίπεδα και επιβράδυνση της ανάπτυξης. Με το Ταμείο Ανάκαμψης να πλησιάζει στο τέλος της δράσης του χωρίς να έχει θωρακίσει την πραγματική οικονομία, η ελληνική κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια “τέλεια καταιγίδα”. Η ακρίβεια δεν είναι πλέον μια παροδική δυσκολία, αλλά μια δομική απειλή που μετατρέπει τα πλεονάσματα των αριθμών σε κοινωνική φτώχεια.
