Γράφει ο Μάνος Αυγερινός- Αναπληρωτής Καθηγητής Πανεπιστημίου /Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων /IE Business School, Μαδρίτη, Σύμβουλος στο 7ο Δημοτικό Διαμέρισμα Αθηνών
Έκπληξη και απόλυτος αιφνιδιασμός στην κοινή γνώμη είναι το αποτέλεσμα της κατάρρευσης μιας πολυκατοικίας στα Πετράλωνα, η οποία σύμφωνα με δημοσιεύματα αποδίδεται στις εργασίες ανέγερσης νέας οικοδομής σε παρακείμενο οικόπεδο.
Η παρέμβαση του Δήμου της Αθήνας και προσωπικά του Δημάρχου προκειμένου να παρασχεθεί η αναγκαία συνδρομή στους κατοίκους που σε μια στιγμή βρέθηκαν άστεγοι, ευτυχώς όμως ασφαλείς στην υγεία τους, είναι προφανές ότι αποτελεί την αυτονόητη πολιτική παρέμβαση που όφειλε όμως να παρέχει κυρίως η κυβέρνηση. Η αφωνία όμως της κυβέρνησης για ένα πρωτοφανές γεγονός είναι εκκωφαντική, προκαλώντας αν μη τι άλλο αμφιβολίες για τις ικανότητές της να αντιδράσει και να διαχειριστεί απρόοπτες καταστάσεις ή εξελίξεις που δεν εκκινούν από την ίδια και την επικοινωνιακή της στρατηγική.
Το πρόβλημα όμως που δεν αναλύεται και δεν αναδεικνύεται επαρκώς στο δημόσιο διάλογο δεν έχει να κάνει με το τι προκάλεσε την κατάρρευση της πολυκατοικίας των Πετραλώνων, αλλά σε ποια πραγματική κατάσταση βρίσκονται τα κτίρια της Αττικής και όλης της χώρας, δεδομένου ότι η συντριπτική πλειονότητα αυτών έχει ήδη ξεπεράσει τα σαράντα έτη από την ανέγερσή τους.
Η κυβέρνηση φέρεται να προωθεί την υποχρεωτική ιδιωτική ασφάλιση των πολυκατοικιών, ασφάλιση που για πολλά ακίνητα που χρησιμοποιούνται σήμερα δεν μπορεί να γίνει λόγω παλαιότητας. Αναζητά δηλαδή τρόπο αποζημίωσης ενδεχόμενων ζημιών αντί να αναζητά τρόπους βεβαίωσης ότι τα κτίρια που φιλοξενούν εκατομμύρια κατοίκους είναι πραγματικά ασφαλή στατικά, τα εδάφη στα οποία βρίσκονται δεν έχουν διαβρωθεί και επιστημονικά θεωρούνται κατάλληλα και ασφαλή.
Η ευθύνη επομένως της ασφάλειας των κτιρίων μεταφέρεται και μάλιστα άτυπα στους ιδιοκτήτες και τους ενοίκους αυτών. Το κόστος όμως ελέγχου της ασφάλειας των κτιρίων, πολύ περισσότερο τυχόν παρεμβάσεων που απαιτούνται στα παλαιότερα αυτών είναι απαγορευτικό για τη συντριπτική πλειονότητα των νοικοκυριών, ενώ ο μεγάλος αριθμός ιδιοκτητών στις πολυκατοικίες, των οποίων η οικονομική κατάσταση μπορεί να διαφέρει σημαντικά, καθιστούν πρακτικά αδύνατη την λήψη απόφασης ανάληψης ενός πολύ σημαντικού κόστους ελέγχου και αποκατάστασης των κτιρίων.
Η εμπειρία άλλωστε ελέγχου και πιστοποίησης των ανελκυστήρων είναι ενδεικτική της πραγματικής οικονομικής δυνατότητας των ιδιοκτητών των περισσότερων διαμερισμάτων.
Η κατάρρευση της πολυκατοικίας στα Πετράλωνα καθιστά υποχρεωτική την ανάληψη ευθύνης της Πολιτείας έναντι της κοινωνίας, ευθύνη η οποία συνίσταται στα εξής:
- Ανάληψη του κόστους ελέγχου του συνόλου των κτιρίων που χρησιμοποιούνται στην επικράτεια είτε ως κατοικίες είτε ως επαγγελματικοί χώροι σε συνεργασία με το ΤΕΕ με την υποστήριξη των πολυτεχνικών σχολών με σειρά προτεραιότητας ανάλογα με την παλαιότητα κάθε κτιρίου.
- Ειδικό πρόγραμμα χρηματοδότησης των αναγκαίων παρεμβάσεων ενίσχυσης στατικής επάρκειας και δομικής ασφάλειας του κτιριακού αποθέματος όπου εντοπιστούν προβλήματα.
- Υποχρεωτικός έλεγχος στατικότητας και δομικής αντοχής παρακείμενων κτιρίων πριν από κάθε άδεια ανέγερσης νέας οικοδομής – κτιρίου με το κόστος να αναλαμβάνεται από την εταιρία ανέγερσης η οποία και θα αναλάβει το έργο ενίσχυσης των κτισμάτων για τα οποία ελλοχεύουν κίνδυνοι λόγω των εργασιών ανέγερσης. Καμία άδεια – εκκίνηση εργασιών δεν μπορεί να ξεκινά χωρίς να τηρούνται οι απαραίτητες δικλείδες ασφαλείας για τις χρησιμοποιούμενες οικίες ή επιχειρήσεις
Τα παραπάνω αποτελούν τις ελάχιστες απαιτήσεις όλων μας από το κράτος. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να συνεχίσει να πορεύεται ως να μην την αφορά το γεγονός της κατάρρευσης της πολυκατοικίας στα Πετράλωνα.
