Η πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ να ανοίξει τη συζήτηση για την 4ήμερη εργασία αποτελεί μια τολμηρή και προοδευτική κίνηση που ευθυγραμμίζεται με τις πιο σύγχρονες ευρωπαϊκές τάσεις.
Η πρόταση αυτή αναγνωρίζει ότι ο κόσμος της εργασίας αλλάζει ραγδαία και ότι οι παραδοσιακές δομές δεν επαρκούν πλέον για να καλύψουν τις ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου για ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής.
Η δυνατότητα συγκέντρωσης του εργάσιμου χρόνου σε τέσσερις ημέρες προσφέρει στον εργαζόμενο ένα γεμάτο τριήμερο ανάπαυσης, μειώνοντας ταυτόχρονα τα έξοδα μετακίνησης και το περιβαλλοντικό αποτύπωμα.
Από την άλλη πλευρά, η κριτική του ΚΚΕ μέσα από το μέσο «Οδηγητής» εμφανίζεται συχνά ως δογματική και αποκομμένη από την πραγματικότητα της αγοράς εργασίας του 21ου αιώνα.
Η απόλυτη απόρριψη κάθε μορφής ευελιξίας και η εμμονή σε ένα αυστηρό, ενιαίο μοντέλο 7ωρου-5ημέρου αγνοεί τις διαφορετικές ανάγκες που έχουν οι διάφοροι κλάδοι της οικονομίας, αλλά και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι.
Το ΚΚΕ φαίνεται να εγκλωβίζεται σε μια ρητορική περασμένων δεκαετιών, αρνούμενο να δεχτεί ότι η «διευθέτηση» του χρόνου εργασίας μπορεί, υπό προϋποθέσεις και με ισχυρό ελεγκτικό πλαίσιο, να λειτουργήσει προς όφελος του εργαζόμενου, δίνοντάς του μεγαλύτερη αυτονομία στη διαχείριση του χρόνου του.
Η στάση του ΚΚΕ επικρίνεται επίσης για έναν ιδεολογικό «μαξιμαλισμό» που τελικά εμποδίζει την επίτευξη άμεσων και ρεαλιστικών βελτιώσεων στην καθημερινότητα των πολιτών. Ενώ το ΠΑΣΟΚ προτείνει εφαρμόσιμες λύσεις που δοκιμάζονται ήδη με επιτυχία σε χώρες όπως η Ισλανδία, το Βέλγιο και η Μεγάλη Βρετανία, το ΚΚΕ παραμένει σε μια στάση διαρκούς άρνησης, θεωρώντας κάθε μεταρρύθμιση ως «παγίδα του κεφαλαίου». Αυτή η προσέγγιση στερεί από το εργατικό κίνημα τη δυνατότητα να διαπραγματευτεί σύγχρονες κατακτήσεις, παραμένοντας προσκολλημένο σε αιτήματα που δεν λαμβάνουν υπόψη την τεχνολογική εξέλιξη και την ανάγκη για παραγωγικότητα.
Τέλος, η πρόταση του ΠΑΣΟΚ αναδεικνύει έναν πολιτικό λόγο που τολμά να συνδυάσει την κοινωνική προστασία με την οικονομική αποτελεσματικότητα. Η 4ήμερη εργασία δεν είναι «κοροϊδία», αλλά μια απάντηση στην ψηφιακή εποχή, όπου η ποιότητα της εργασίας μετράει περισσότερο από τις ώρες παρουσίας στο γραφείο. Η άρνηση του ΚΚΕ να συμμετάσχει σε έναν γόνιμο διάλογο για το πώς η τεχνολογία μπορεί να απελευθερώσει χρόνο για τον άνθρωπο με ευέλικτους τρόπους, το τοποθετεί σε μια θέση συντηρητικής περιχαράκωσης, την ώρα που η κοινωνία αναζητά νέες, δημιουργικές λύσεις για το μέλλον της εργασίας.
