Στη συζήτηση για το δάνειο των 75 εκατομμυρίων ευρώ που θα χρηματοδοτήσει την ενεργειακή αναβάθμιση των σχολείων της Αθήνας, ακούστηκε η ένσταση ότι μια τέτοια απόφαση δεσμεύει τις επόμενες δημοτικές αρχές.
Η ένσταση μοιάζει εύλογη, στην πραγματικότητα όμως αντιστρέφει τους όρους του προβλήματος, καθώς εκείνο που πραγματικά υποθηκεύει το μέλλον της πόλης δεν είναι το δάνειο, αλλά η ίδια η κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει τα σχολικά μας κτίρια, εφόσον αφεθεί να συνεχιστεί χωρίς ουσιαστική παρέμβαση.
Η εικόνα των σχολείων της Αθήνας είναι γνωστή σε όλους, αφού τη βιώνουν καθημερινά μαθητές, εκπαιδευτικοί και γονείς σε κάθε γειτονιά, μια εικόνα που δεν διορθώνεται από μόνη της. Αντιθέτως, με τη φυσιολογική φθορά του χρόνου τα προβλήματα διογκώνονται, καθιστώντας κάθε χρονιά που περνά χωρίς παρέμβαση την αποκατάσταση δυσκολότερη και ακριβότερη.
Στη φθορά αυτή προστίθεται και το ενεργειακό κόστος, το οποίο δεν αποτελεί ζήτημα αποκλειστικά δικό μας, αλλά ένα από τα πιο πιεστικά προβλήματα ολόκληρης της αυτοδιοίκησης, όπως διαπιστώνεται διαρκώς και στα συλλογικά όργανα της ΚΕΔΕ.
Πρόκειται για ένα κόστος που δεν πρόκειται να περιοριστεί με ευχολόγια, παρά μόνο μέσα από ριζικές παρεμβάσεις στα ίδια τα κτίρια, ώστε κάθε ευρώ που σήμερα δαπανάται σε λογαριασμούς ρεύματος να μπορεί αύριο να επιστρέφει στις υποδομές, τις τάξεις και τους αύλειους χώρους.
Για τους λόγους αυτούς, το συγκεκριμένο δάνειο δεν συνιστά επιλογή πολυτέλειας, αλλά απόφαση ευθύνης και πραγματικής ανάγκης, δεδομένου ότι τα υπόλοιπα διαθέσιμα χρηματοδοτικά εργαλεία, αν και υπαρκτά, δεν προσφέρουν μια εξίσου σταθερή και συνολική λύση για ένα πρόβλημα τέτοιου μεγέθους, που έχει συσσωρευτεί επί σειρά ετών, ούτε μπορεί να θεωρηθεί ότι επαρκούν. Όταν μάλιστα ένα πρόβλημα αποκτά τέτοιες διαστάσεις, η αναβολή του παύει να αποτελεί σύνεση και μετατρέπεται σε κόστος που πληρώνεται με τόκο.
Πρόκειται, εξάλλου, για μια απόφαση που δεν λαμβάνεται στον αέρα, αλλά αποτελεί προϊόν σοβαρής μελέτης και απαιτητικής διαπραγμάτευσης, μιας διαδικασίας που από μόνη της αναδεικνύει την ισχυρή πιστοληπτική ικανότητα που έχει οικοδομήσει με κόπο ο Δήμος Αθηναίων. Είναι μια αξιοπιστία που δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται, και την οποία οφείλουμε να αξιοποιήσουμε εκεί όπου έχει τη μεγαλύτερη σημασία, στα σχολεία των παιδιών μας, καθώς η σοβαρότητα μιας διοίκησης δεν κρίνεται από τα λόγια της, αλλά από τις αποφάσεις που τολμά να πάρει για τα δύσκολα.
Ως προς τους αριθμούς τώρα. Το δάνειο έχει ορίζοντα αποπληρωμής εικοσαετίας, έως το 2046, ωστόσο η ριζική ανανέωση των σχολικών υποδομών αποτελεί έργο με ωφέλιμη διάρκεια που ξεπερνά τα πενήντα έτη, και αυτή ακριβώς είναι η σχέση που οφείλουμε να σταθμίζουμε, όχι η δόση της επόμενης χρονιάς, αλλά η αξία που θα παραμείνει για δύο ολόκληρες γενιές παιδιών.
Στην ουσία της, λοιπόν, η πραγματική καταδίκη για τις επόμενες διοικήσεις και, κυρίως για τους δημότες της Αθήνας, δεν θα ήταν μια συμφωνία που μελετήθηκε, διαπραγματεύτηκε και αναλήφθηκε με διαφάνεια και υπευθυνότητα, αλλά το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή η επιλογή να αφεθεί αυτή η «μαύρη τρύπα» των σχολικών υποδομών να διογκώνεται, μετακυλίοντας το βάρος και το κόστος σε όσους έρχονται μετά από εμάς.
Εμείς επιλέγουμε τον δρόμο της ευθύνης, αρνούμενοι να μεταθέσουμε στο αύριο όσα οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε σήμερα, με τη βεβαιότητα ότι τα σχολεία της Αθήνας και τα παιδιά που τα κατοικούν, δεν αντέχουν, ούτε τους αξίζει, να περιμένουν άλλο.
Η Ρωξάνη Μπέη είναι πρόεδρος του ΟΠΑΝΔΑ
