Πίσω από τη λαμπερή εικόνα των διαδοχικών ρεκόρ, των αυξημένων εσόδων και των κυβερνητικών πανηγυρισμών για την πορεία του ελληνικού τουρισμού, κρύβεται μια εντελώς διαφορετική, γκρίζα πραγματικότητα.
Οι εργαζόμενοι του κλάδου, μέσω των επίσημων καταγγελιών της ΠΟΕΕΤ, περιγράφουν μια βαθιά και παρατεταμένη εργασιακή κρίση, η οποία αποδεικνύει ότι το κόστος της πολυπόθητης ανάπτυξης μεταφέρεται σχεδόν αποκλειστικά στις δικές τους πλάτες.
Η καθημερινότητα στις τουριστικές επιχειρήσεις και την εστίαση απέχει πλέον δραματικά από τα αφηγήματα περί ευημερίας. Οι καταγγελίες για εξαντλητικά ωράρια, συστηματική καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων και πλημμελή εφαρμογή της ψηφιακής κάρτας εργασίας συνθέτουν ένα περιβάλλον έντονης εργασιακής ανασφάλειας. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι η μαζική φυγή του εγχώριου εργατικού δυναμικού. Περίπου 80.000 θέσεις εργασίας παραμένουν κενές κάθε χρόνο, καθώς οι χαμηλές αποδοχές και η εργασιακή εξουθένωση αναγκάζουν χιλιάδες Έλληνες να εγκαταλείψουν οριστικά τα τουριστικά επαγγέλματα.
Αντί, ωστόσο, να αναζητηθούν τα βαθύτερα αίτια που προκαλούν αυτή τη φυγή, επιλέγεται η εύκολη λύση της μαζικής εισαγωγής εργαζομένων από τρίτες χώρες. Η τακτική αυτή, πέρα από το ότι δεν αγγίζει τον πυρήνα του προβλήματος, συνοδεύεται συχνά από σοβαρές παρατυπίες. Οι έλεγχοι έχουν φέρει στο φως ακραία περιστατικά, όπως ξενοδοχειακή μονάδα 80 ατόμων με μόλις τρεις Έλληνες εργαζόμενους, καθώς και περιπτώσεις όπου οι δηλωμένες βάρδιες των αλλοδαπών εργαζομένων δεν είχαν καμία σχέση με την πραγματική τους απασχόληση.
Το πρόβλημα διογκώνεται εξαιτίας της εμφανούς αδυναμίας των ελεγκτικών μηχανισμών. Οι έλεγχοι κρίνονται από την Ομοσπονδία ως ανεπαρκείς και αποκομμένοι από τις πραγματικές ανάγκες της αγοράς, επιτρέποντας σε παραβατικές εργοδοτικές πρακτικές να διαιωνίζονται. Την ίδια ώρα, η πολιτεία επιδεικνύει χαρακτηριστική αδράνεια απέναντι στα χρονίζοντα αιτήματα των εποχικά εργαζομένων. Η περιορισμένη διάρκεια του επιδόματος ανεργίας και η αδυναμία κάλυψης των βασικών αναγκών κατά τους χειμερινούς μήνες, σε συνδυασμό με το κύμα της ακρίβειας, οδηγούν χιλιάδες οικογένειες σε οικονομικό αδιέξοδο.
Το χάσμα ανάμεσα στα οικονομικά μεγέθη και την ανθρώπινη πλευρά του τουρισμού διευρύνεται επικίνδυνα. Η επικείμενη πανελλαδική απεργιακή κινητοποίηση της ΠΟΕΕΤ στις 24 Ιουνίου αποτελεί την κραυγή αγωνίας ενός ολόκληρου κλάδου που αρνείται να θυσιαστεί στον βωμό των στατιστικών. Το μήνυμα είναι σαφές και κατηγορηματικό: η επιτυχία του ελληνικού τουρισμού δεν μπορεί να αποτιμάται μόνο με ψυχρούς αριθμούς και αφίξεις, όταν οι άνθρωποι που αποτελούν την καρδιά του εργάζονται υπό καθεστώς συστηματικής υποβάθμισης.
